“Goed nieuws!” Met een slaperig hoofd, zie ik het berichtje ’s ochtends op mijn telefoon en ik sta meteen aan. Ik kan wel wat goed nieuws gebruiken. Het bericht komt van een collega fotomodel. Ik heb haar leren kennen tijdens mijn allereerste shoot hier in Spanje, drie jaar geleden. Samen waren we modellen voor een kerst-shoot, gezellig in de pyjama, kadootjes uitpakken en kopjes thee drinken voor de kerstboom. Inmiddels heeft ze haar eigen bedrijf opgezet, een studio waar haar man (fotograaf) en zij (model), zelf de campagnes fotograferen. Als de Mercadona (grote supermarktketen) een model zoekt voor een haarproduct voor grijs haar, vraagt ze mij. En wat een verademing is het om haar als opdrachtgever te hebben. Ik vermoed dat ze als model dezelfde slechte ervaringen heeft gehad met afspraken en betalingen. Ze weet natuurlijk precies wat er misgaat in de modellenwereld. Ze pakte alles meteen grondig aan. Een contract, waarin alle voorwaarden duidelijk opgesomd staan, zat dezelfde dag ter ondertekening in mijn mail. Â
Ik was eraan toe. Duidelijke, harde afspraken, want ik had net weer een staaltje Spaanse onverschilligheid gemengd met ‘je mag blij zijn dat je dit werk mag doen’ meegemaakt. Voor een shoot voor een melkproduct in Barcelona hadden ze me een hele week laten reserveren. Een fitting en een aantal draaidagen. Niemand wist precies wanneer, maar wel ergens in die week. Gelukkig kon ik in een appartement van een kennis logeren en ik zou het allemaal wel zien. Ik voelde geen druk ondanks dat het modellenbureau drie keer per week bij mij checkte of ik wel de data had gereserveerd. Geweldig, een week in Barcelona. Ik had mijn uitjes al gepland, de Sagrada Familia stond op het lijstje en ik was er helemaal klaar voor. Donderdag avond kreeg ik een appje dat ik maandag niet hoefde te komen, de shoot ging niet door.
Vrijdags heb ik veel appelmoes moeten maken om dit kutgevoel kwijt te raken. Het is mijn nieuwe troosthapje, zelf gemaakte appelmoes. Tijdens het lezen van mijn mail, waar ze doodleuk weer een volgende casting naar toe gestuurd hadden met allemaal sussende woordjes ‘muchos besos’ (veel kusjes) ‘cariña’ (schatje) en ‘lo sentimos mucho’ (het spijt ons zo) at ik vloekend mijn appelmoes, waar ik dan mijn mond aan verbrandde omdat het nog iets te heet was. De casting heb ik niet gedaan. Ik weigerde een filmpje te maken van hoe leuk ik chocolade kan eten. En dat, terwijl ik hier echt heel goed in geworden ben. Vooral rode wijn met chocolade is mijn specialiteit. De rest van het weekend, voelde ik me alsof ik mijn huiswerk niet gemaakt had, want het was toch wel een grote casting, misschien toch niet zo slim, zo weet je zeker dat je niet gekozen wordt voor de rol. De appelmoes werkte niet meer en de allerliefste nam me mee het binnenland in. Kijken naar stukjes land en vervallen boerderijen en ik fantaseerde over mijn eigen appelboomgaard.
Maar ‘goed nieuws’ betekende dat iets wel geregeld was, dus ik opende hoopvol haar bericht. Haar doortastendheid had ervoor gezorgd dat Mercadona na de shoot moest toegeven dat mijn gezicht herkenbaar op de foto’s stond. Dit klinkt raar, maar in het contract staat dat ik onherkenbaar (alleen mijn haar en mond) op de verpakking van het haarproduct kom. Ben ik wel herkenbaar, verandert het bedrag aanzienlijk en zullen ze het drievoudige moeten betalen. Tijdens de shoot werd er een hele dag door een team van ongeveer 15 mensen gewerkt aan de perfecte foto’s. Foto’s voor en na, foto’s van het proces, hoe smeer je het product in je haar, hoe spoel je het uit, enz. Kortom heel veel werk, want iedere keer werd ik tussendoor weer naar de kapper gestuurd en werkte de visagist de make-up bij en werd er lang nagedacht over de beste kleding. Wat een beetje gek is als iemand onherkenbaar op de foto moet.
Het goede nieuws was dat Mercadona mij alvast gaat betalen voor de foto op de buitenkant van de verpakking!? En ondertussen gaan ze bij Mercadona nadenken of ze me voor de rest van de foto’s gaan betalen, of ……. mijn gezicht met behulp van AI gaan veranderen zodat ik onherkenbaar ben. Het kan dus zijn dat ik binnenkort op de gebruiksaanwijzing van een product voor mooi glanzend grijs haar sta met mijn eigen haar en het gezicht strakgetrokken door een digitale facelift. Tijd voor zelfgemaakte appelmoes.
