Dana

Op dinsdagavond kreeg ik de berichtjes van de allerliefste uit Spanje. “het gaat hier vreselijk tekeer, kun jij voor mij de weersvoorspelling checken, want internet ligt eruit.” Zijn berichten bleven binnenkomen en de toon werd steeds angstiger. Ik zat in Nederland lekker onder een dekentje op de bank met mijn vriendin televisie te kijken. Ik had geen idee en bij ieder bericht van de allerliefste dacht ik “Alweer?” We checkten het nieuws, waarin werd gezegd dat het in Andalucia noodweer was en ze sloten af met “en in Valencia hebben ze ook last van regen.”

Ik had geen idee. Terwijl ik lekker mijn kopje thee dronk, vond er een ramp plaats in Valencia. Een gigantisch drama, een catastrofe van ongekende orde. Zoveel doden en gewonden, zoveel mensen, waarvan hun hele hebben en houden weg is gespoeld, zoveel ellende.

Mijn terugreis was voor de volgende ochtend geboekt. Ik check bij Transavia. “Kan ik vliegen of moet ik om boeken?” “Mevrouw er is niets aan de hand” Als ik bij de gate sta om te boarden en me verbaas over de hoeveelheid passagiers, komt er een bericht van Transavia binnen. “Er is geen vervoer mogelijk vanaf Valencia airport, u mag om boeken” Mensen in de rij kijken elkaar aan en vragen “Weet jij wat er aan de hand is?”

Mijn drang om thuis te komen wordt steeds groter, ik wil naar de allerliefste. In het vliegtuig zit ik naast een lieve vrouw. Vrolijk vertelt ze dat ze eindelijk met haar zoon een weekend naar Valencia gaat om de voetbalwedstrijd te gaan kijken, waar ze een half jaar voor gespaard hebben. Even twijfel ik voordat ik haar vertel welke ramp er heeft plaats gevonden en dat haar weekend er waarschijnlijk anders uit zal zien.

Aangekomen op het vliegveld, begint de chaos door te dringen. Daar sta je dan, de telefoon loopt vol met paniek berichten. De allerliefste komt niet, hij is terug gestuurd door de Guardia Civil, het zuiden van Valencia is afgesloten. Ik moet een plek zoeken om te overnachten. Er rijden geen bussen, geen metro, bij de taxi staan ongeveer 400 mensen in de rij en in een straal van 30 km zijn alle hotels volgeboekt. Een dierbare vriend komt vanuit Lliria en staat uren in de file om me op te halen. Ik mag bij deze lieve mensen logeren en ik lig vanuit mijn prinsessenbed te appen met de allerliefste. “Hoe kan ik bij je komen?”

De absurde scheiding tussen het rampgebied en het stuk van Valencia waar alles al weer doordraait wordt steeds duidelijker. Het gevoel alsof er een muur tussen ons in staat, wordt steeds groter. We proberen drie dagen op allerlei manieren bij elkaar te komen. Alle pogingen mislukken.

Een vriendin van ons zegt dat zij me via allerlei sluiproutes langs Chiva bij de allerliefste kan brengen. Ik zal een stuk door Chiva moeten lopen, zodat hij me aan de andere kant kan opvangen. Ze werkt soms samen met hem en heeft de naam King Kong voor hem bedacht, omdat hij groot en sterk is. Als ik ’s ochtends vroeg in haar gebutste oude auto stap zegt ze tegen me “I bring you to my King Kong!”

De rit is bizar. We rijden langs ingestorte bruggen, halve huizen en over wegen met sinkholes, dwars door boomgaarden tussen militairen en filmploegen door. In haar auto volgegooid met survival spullen, knalt ze overal doorheen. Ze zegt “I drive like a Spanish woman” en ze opent voortdurend haar autoraam en vraagt in rap Spaans aan de mensen die van top tot teen onder de modder zitten, waar we heen moeten. In Chiva, wat eruit ziet als een oorlogsgebied, komen onze Google Maps bolletjes steeds dichterbij elkaar.  Dan begint de allerliefste door de telefoon te roepen “Ik zie jullie, ik zie jullie, stop!! ik sta te zwaaien, zie je mij?!” Ik word afgezet bij de rivierbedding, waar je tussen de weggespoelde huizen naar de overkant kan lopen. Ik geef haar een stevige knuffel en roep zelfs ‘I love you” voordat ik naar de overkant ren en haar achter laat om weer naar mensen te gaan zoeken, die in deze ellende vermist zijn geraakt.