Over een weekje mag ik weer naar Nederland en ik hoop dat het regent en koud is. Niks fijner dan een trui aantrekken en klagen over het weer, ik mis het. En puzzelen met mijn moeder en haar heel boos horen zeggen “ik vind dat deze gasten geen puzzels mogen maken” als ze de puzzel te moeilijk vindt. Even geen zon, avonden buiten, zingen bij het kampvuur van de buren en lekker eten. Het klinkt waarschijnlijk raar, maar zeiken en boos worden om niets is ook af en toe lekker. Weg uit de campo en terug in de irritante Nederlandse drukte, heerlijk.
Ja, je leest het goed, ik heb een Spaans dipje. Gek genoeg valt het qua taal nu wel mee. Ik heb ontdekt dat het vertalen van callsheets en het appen met de andere modellen (of we nou wel of niet betaald kregen) zijn vruchten heeft afgeworpen. Ik kon bij het heropenen van Duolingo zomaar 4 levels overslaan en dat maakt het juichende poppetje toch ook leuker. De modellen leren me meer spreektaal, zoals te lo juro! = ik zweer het je! En ook handig om te weten is dat lachen in een app niet hahahaha is, maar jajajaja. Dat kan namelijk rare situaties opleveren. Maar het trotst ben ik op het grapje dat ik tegen een caissière van de supermarkt kon maken. Het was maar één zinnetje, maar ik schrok er zelf van.
Maar het is vooral dat ik nu even niet met de Spanjaarden door één deur kan. Er gebeuren van die dingen waar je een Nederlander helemaal gek mee kunt maken. Het is de laatste tijd nogal eens dat ik “the computer says no” krijg te horen en als dat werk gerelateerd is wordt het lastig. Wanneer het om het bestellen van een wijntje gaat is het natuurlijk totaal geen issue. Zo bestel ik een “un rosado” bij de ober en hij kijkt me gek aan en na lang nadenken, begrijpt hij wat ik bedoel “ohhh un vino rosado”. Daarna vraagt mijn broer “a red wine please” en de ober herhaalt “ahh un tinto”. Kennelijk heeft hij het woordje vino dan niet nodig.
Misschien is het constant opnieuw uitvinden van jezelf wel de reden, dat ik een kleine pauze nodig heb. Qua modellenwerk ontdek ik dat ik er net te jong uitzie voor de oma-rollen, die echt heel goed betalen. Ik krijg een casting binnen voor een oma met bril en lees de bedragen en denk meteen “laten we die 10 jaar maar overslaan, dit is big business”. Ik ben het niet geworden en ik word gecast voor de beachware-grijze mevrouw en de juwelen-oma. Prachtige shoots, maar toch minder verdienen. Als ik op een terras in Valencia zit, is er een man die de hele tijd zit te kijken. Uiteindelijk benadert hij mij en zegt hij ” You look like a witch from the Games of Thrones”. Hij bedoelde het goed, maar het heeft even geduurd voordat hij zich uit dit gat heeft kunnen praten.
En een pauze is ook goed voor de allerliefste. We zijn 24/7 samen en dan ga je te veel met elkaar delen. Dingen die niet per se goed zijn voor je relatie. Zoals veel vrouwen kan ik soms heel lang niet naar de wc en na een week begin ik te klagen over buikpijn. De allerliefste schiet dan meteen in de zorgmodus en houdt er rekening mee met wat hij kookt, allemaal boordevol vezels zit. Ook loopt hij met flessen water achter me aan. Ik denk dan meteen “no pressure”. Maar als ik hem de volgende dag in de Chinese winkel zoek en ik hem eindelijk vind in de gigantische hal, staat hij met een grijns op zijn gezicht ergens naar te kijken. Het blijken spuitzakken te zijn, waar je allemaal leuke toefjes op een taart mee kan maken. “Hier kan je ook een klysma van maken” en dan bedenk ik dat het tijd wordt dat ik even naar Nederland ga.
