Ik lig met rugpijn in bed en kijk naar Nederlandse tv. Frans Bauer moet mij opvrolijken. Ik kan niks meer. Een bezoekje aan de wc is al een uitdaging. Ooit heb ik van de dokter te horen gekregen, dat je bij rugpijn pijnstillers moet nemen en bewegen. Dat is de beste remedie. Ik heb het iets overdreven en ben na het innemen van ibuprofen gaan schoffelen in de moestuin. Dat was niet zo’n goed idee. Ik moet zelfs de allerliefste bellen of hij thuis kan komen. Ik kan niet meer bij de pillen komen, die in de badkamer liggen.
De week daarvoor heb ik in Valencia nog een shoot, waar ik ‘high’ van de pillen mezelf vrolijk hoor zeggen “nee geen probleem, ik kan straks weer gewoon bewegen”. Ik had op dat moment ook wat andere issues waar ik me druk over maakte. De ecologische cosmetica bleken producten voor de vrouw te zijn, die gebruikt worden voor de intieme zones. Ik zag mezelf al met een massage-staaf tegen de wang in de Wehkamp staan, en trok een beetje wit weg. Dit bleek gelukkig niet zo te zijn. Het was de leukste shoot die ik ooit gedaan heb, maar het is wel weer een gevalletje van Spaanse onduidelijkheid en miscommunicatie. Op dat moment mis ik zo de Nederlandse manier van werken. Gewoon geen verrassingen, je kunt ervan uitgaan dat het klopt en het is precies zoals afgesproken. Heerlijk!
In Spanje zit overal licht tussen. Zelfs een autokeuring is vol verrassingen. Het voelt vreemd genoeg spannend. Je weet niet wat je te wachten staat en het is afhankelijk van de persoon, die de keuring doet. Lief lachen kan helpen, maar je weet het niet. De allerliefste volgt orders op die de keuringsmeester naar hem schreeuwt; de auto vooruit, achteruit en nog een keer starten, gasgeven, aan het wiel rukken, enz. De man kijkt steeds bozer en stuurser en ik voel al dat dit geen goed eindresultaat gaat worden. Wat toch een beetje vreemd is, want het moet alleen over de veiligheid van de auto gaan. Maar een tussen de achterbank klemzittende gordel zorgt al voor ergernis en daar wordt mijn lief lachen ingezet. Pfff…een klein glimlachje terug. Uiteindelijk wordt onze auto afgekeurd vanwege een lampje. De man ratelt aan één stuk door over een ‘kapotte auto’ en na de vraag van de allerliefste of de man iets langzamer wilde praten, schreeuwt hij over een kapotte auto.
Als ik me weer een beetje beter kan bewegen, ga ik mijn ‘paddenstoelen kwekerij’ checken. (Beter bewegen = gewoon op kunnen staan uit bed en je er niet uit hoeven laten rollen/vallen en kruipend naar de badkamer) Mijn paddenstoelen kwekerij bestaat uit een paar emmers, waar ik koffiedik en broed meng en hoop dat er oesterzwammen gaan groeien. Het broed heb ik in Nederland gekocht en meegesleept naar Spanje. Bij de douane met het boek van “Growing gourmet and medicinal mushrooms” van Paul Stamets onder de arm en mijn tas vol met broed, voelde ik me toch niet zo zeker of dit wel legaal was wat ik deed. Maar er wordt niks gezegd en ik kan verder met mijn fungi-farm.
Het is geweldig om te doen. Als ik wakker word is het niet meer de moestuin maar zijn het de oesterzwammen die ik het eerst check. En dat is zo satisfying. Als het koffiedik in de emmer weer wit is geworden door het groeiende mycelium (bijna dagelijks), mag er weer een laagje vers koffiedik op, net zolang totdat het mycelium door de gaten naar buiten oesterzwammen gaat vormen. Je snapt dat ik nu ook af en toe ’s ochtends een filterkoffie op bed breng bij de allerliefste. Ik heb het koffiedik nodig en hij de liefde, want tijdens het opschuren van een (blauw) zwembad heeft hij zijn rug overbelast. Als hij met moeite de auto uitkomt, schiet ik in de lach. “Sorry, sorry, sorry” maar ik kan alleen maar denken aan de mensen die hem in de cabrio van mijn broer, blauw uitgeslagen als een smurf voorbij hebben zien rijden. Nadat ik hem een pilletje en wat te drinken heb gegeven, om het weer goed te maken, vertel ik hem over het appje van mijn dochter, die mij vraagt of het een gevalletje van een besmettelijke hernia is.
