bloemetjes en de bijtjes

Ik lig al een paar dagen ziek op bed. En koorts hebben in Spanje maakt het allemaal nog een beetje broeieriger. Toch probeer ik mijn bed uit te komen om buiten even naar mijn plantjes te kijken. Mijn dagelijkse rondje langs de groentes die maar niet willen groeien. Te warm, te droog, te nat, slakken, meeldauw, enz. Slakken-vallen met bier worden door de honden leeg geslurpt en na het sprayen van een melk-water goedje tegen meeldauw, kijk ik achterom en staan de jongens alle bladeren af te likken. Het blijft een strijd en gek genoeg zijn alleen de paprika’s een groot succes. Na het zien van veel courgette-oogsten online, heb ik mijn courgette-planten tot bevruchting gedwongen, ik kon niet meer wachten. Een soort plantenporno, ik stond een mannelijke bloem op vrouwelijke bloemen te duwen. Niet meer wachten op moeder natuur, ik wil ook mezelf kunnen afvragen “wat moet ik toch met al die courgettes.” 

Al snel merk ik dat het geen goed idee is om rond te lopen met griep en ga ik terug naar mijn bed. Als ik mijn ogen even open kan houden, besteed ik mijn tijd aan het lezen van vrouwenbladen. Het valt me op dat vaak in interviews de vraag gesteld wordt; “Wat zou je jongere zelf mee willen geven, wat zou je tegen haar zeggen.” Ik lees de antwoorden, waarin vooral de woorden wijsheid en onzekerheid veel voorkomen. De meesten willen aan hun jongere zelf de wijsheid van nu meegeven en zo de onzekerheid wegnemen bij hun jeugdige versie. Het zal vast een verstandig antwoord zijn maar ik voel precies het tegenovergestelde. Ik zou mijn jongere zelf als advies willen geven “Blijf altijd zo gek en vrij als je nu bent!” Samen met je vriendin. Matties forever! “Word niet volwassen!” en “Laat je niet onzeker maken in de loop der jaren.”

Meteen borrelt het vrije gevoel van toen naar boven en beginnen zich scenes in mijn hoofd af te spelen van mijn vriendin en ik. Altijd gekke dingen bedenken. Niet meer kunnen stoppen met lachen, snikkend je buik vasthouden, omdat die pijn doet van het lachen. De klas uitgestuurd worden door een wanhopig schreeuwende docent en dan nog steeds niet kunnen stoppen met lachen. Het leven was makkelijk en vrolijk, zelfs als we ruzie hadden. Dat losten we op door op de fiets uit te spreken dat we genoeg hadden van elkaar. Zij ging dan nog een extra blokje om met de fiets en meldde zich een kwartier later weer aan onze achterdeur. Alsof er niks aan de hand was, “Hoi, daar ben ik weer.”

Ik ruilde vroeger ook met mijn vriendin van ouders. Zij wilde graag broers en die had ik. En andersom wilde ik graag zussen en daar had zij er twee van. Dus we vonden het heel normaal om af en toe gewoon even te switchen. Onze ouders vonden het allemaal prima. Bij haar moeder kwam er soms een grote bak met yoghurt en muesli als avondeten op tafel, ik vond het geweldig, lekker gek. En met elkaars handen vast een liedje zingen voor het eten, ik kon er geen genoeg van krijgen. Gezellig tussen de kibbelende meiden, veel leuker dan broers.

Samen fietsten we veel door het dorp, en vaak met onze hamster in de jaszak. De hamsters waren onze hobby en ons zakgeld werd besteed aan snoepjes en speeltjes voor de diertjes. We waren zo gek van de hamsters, dat we er graag meer van wilden hebben. We besloten om ze te gaan fokken. In de badkamer van mijn ouders moest het gebeuren. We hadden alles goed voorbereid. Een cassetterecorder met romantische muziek, kaarsen aan en wij zaten in het bad met het lichtkoord in de hand om het licht uit te kunnen doen ter bevordering van de intieme sfeer. Toen het licht uit was en onze hamsters in het donker rond scharrelden, hoorden we ineens een hard gepiep en gekrijs. De hamsters waren aan het vechten. Wij kregen ook ruzie en haar vader heeft later uitgelegd dat je niet kunt fokken met twee mannetjes.  

Ongeveer 30 jaar later vraagt mijn zoon aan mij “wat voor een geluid maken baby hamsters?” Ik bleek zonder het te weten een zwangere hamster gekocht te hebben voor mijn zoon. De eigenaar van de dierenwinkel vertelde later dat de hamster uit logeren was geweest en dat de twee hamsters geen klik hadden. Ze waren aan het ‘vechten’ geweest en de koper had de hamster terug gebracht. En twee weken later poepte ze er 13 jonge hamsters bij ons uit. Het was niet bedoeld, maar ik was zo trots dat het me toch nog gelukt was, ik moest haar bellen en het haar vertellen.