De kids

Het is bijna zover. De komende weken krijgen we de kinderen op bezoek bij ons in Valencia. We hebben er zo’n zin in en we gedragen ons als kleine kinderen, die gespannen wachten op de komst van Sinterklaas. Bij alles wat we doen, wordt nu een zinnetje toegevoegd, “als .. er is gaan we dat ook eten” en “als .. er is kunnen we daar ook heen gaan.” We zijn er ondertussen wel achter dat uit Nederland vertrekken niet zo moeilijk was, maar dat het ook betekent dat je de kinderen moet missen en dat is vreselijk moeilijk. Ook al spreek je ze vaak, het idee dat ze niet zomaar even langs kunnen komen, knaagt.

Wij zijn een samengesteld setje en dat houdt in dat de kinderen ook een samengesteld setje zijn. De jongens zaten ineens met puber-meiden aan de ontbijttafel, die praten over een nieuwe bh, die ze gisteren heeft gekocht “kijk, hij is roze!” En klieren met een stiefbroer bleek toch anders dan met je zusjes. Het kon maar zo zijn dat je ineens een stomp kreeg na de eerste waarschuwing. Dit doen zusjes niet.

De verandering in hun leven was groot. Ik vergeet nooit meer onze eerste vakantie met z’n allen op Vlieland. Veilig in Nederland, iedereen kon komen en gaan wanneer ze wilden, voorzichtig elkaar leren kennen. Met elkaar schelden op het campingleven “camping-leven, kut-leven”, uren onder de douche, want je telefoon moet toch opladen. Samen de kroeg uitgezet worden omdat de meisjes een raar spelletje bedacht hadden. Samen je voor 10 uur ’s ochtends misselijk eten van het zakgeld dat voor de hele dag bedoeld was. En dan met blauwe lippen van het smurfen-ijsje vragen om een cola. Zo leerden ze elkaar kennen. De meest verschillende karakters, die je niet snel bij elkaar zou verwachten, hebben een innige band met elkaar gekregen. Echte matties. Alle vijf zijn er sterk uitgekomen en hebben elkaar gesteund in moeilijke tijden, maar lachen vooral hard en veel met elkaar.

Dus wij kunnen niet wachten totdat ze weer hier zijn en ze live te kunnen knuffelen in plaats van te bellen en te appen. Ook al kunnen de jongens het bellen al heel speciaal maken. Als de allerliefste zijn zoon aan de telefoon heeft, knikken we even blij naar elkaar want op hetzelfde moment belt mijn zoon. Wat toevallig, leuk! Na een paar minuten vraagt mijn zoon “Kun je even aan de allerliefste vragen of hij tegen G kan zeggen dat hij opendoet? Ik sta voor zijn deur en hij hoort de bel niet” Daarna krijgen we nog een paar minuten een verwarrend gesprek met de twee jongens op twee beeldschermen, waarin veel wordt gelachen. Hun bijzondere humor is voor mij niet altijd te volgen, maar als je die twee gelukkige hoofden ziet, word je vanzelf blij. En als er dan uiteindelijk een serenade met gitaarspel van de ene zoon voor de andere wordt ingezet, besluiten we dat we ze maar met rust gaan laten. Ons bijzondere setje is weer bij elkaar.