Ik sta in de rij om te boarden en maak als een influencer op een ongepast moment selfies. Het modellenbureau stuurde nog even het verzoek om een foto van mijn kruin te maken voor de klant van een haarproduct. Gisteren vroegen ze me al om de allerallerallerlaatste foto van mijn haar en bedankten ze me uitgebreid en wensten ze me een goede reis. Ik zie dat de mensen raar kijken, vooral omdat het bureau ook nog een foto van de achterkant van mijn hoofd wil, die ik niet echt goed voor elkaar krijg. Ik twijfel nog even of ik iemand in de rij zal vragen om me te helpen.
De afgelopen week had ik al voor een shampoomerk een filmpje moeten maken, waarin je je haar moet laten vallen uit een staart. In het voorbeeldfilmpje valt het haar van het model als een waterval naar beneden en danst het heen en weer. Ik moest meteen denken aan de reclame met de bekende uitspraak “Pam, je haar danst”. Nou één ding is zeker, mijn haar danst niet. Het beweegt gewoon helemaal niet. Het heeft meer de structuur van engelenhaar, wat je vroeger in de kerstboom deed. Op een shoot vroeg een fotograaf een keer of ik van voren naar achteren kon bewegen, voor de beweging van mijn haar. Nadat hij vol verbazing het een tijdje bleef proberen, heeft hij uiteindelijk de visagist met een föhn op standje voluit naast me neergezet, zodat er iets van beweging in kwam.
Er komt een bevestiging binnen, ik heb de job! Mooi, dan kan ik me nu focussen op mama. Ze huilde toen ik haar videobelde “Ik wil jou, ik ken hier niemand!” Ze zag er verdrietig uit en ik wil graag zo snel mogelijk naar haar toe. In het vliegtuig vraagt de vrouw naast mij of ik net zoals zij en haar man op vakantie was in Valencia. Ze zegt, “Ik dacht al, zou zij Nederlands zijn en het leuke jasje in Spanje gekocht hebben of is zij Spaans? Ja, er staat namelijk 100% algodon in jouw jasje en niet katoen.” Overdonderd zoek ik naar het label in mijn jas om het te checken en besluit ik de rest van de reis te doen alsof ik slaap.
Deze keer huur ik geen auto, ik ga met het OV reizen en een fiets huren. Het OV in Nederland, je kunt er overal mee komen. Het duurt even en het is duur, maar in principe kun je in ieder afgelegen gehucht komen. En de eerste keer dat ik uitstapte, ontdekte ik dat het heel normaal is dat je de buschauffeur even bedankt en groet voordat je weer uit zijn leven verdwijnt. Hoe aardig! Ik wist helemaal niet dat dit in Nederland gebeurde. Ook het ongegeneerd bellen was nieuw voor mij, zo was ik erbij toen een meisje van eind twintig in de bus iemand aan de telefoon uitlegde dat het beter was dat hun wegen zouden scheiden, omdat het alleen maar energie van haar vroeg en dat zij zich had voorgenomen, dit soort relaties niet meer aan te gaan in haar leven. Toen ze afsloot met “het gaat je goed en ik hoop dat je vindt in het leven wat je zoekt,” stond ze op, wenste ze de buschauffeur nog een fijne dag en verliet ze de bus.
Op mijn gehuurde fiets met terugtraprem leer ik al snel dat dit een heel erg achterhaald model is. Aan alle kanten werd ik ingehaald door fietsen met 38 versnellingen of door elektrische fietsen en fatbikes. Allemaal fietsen met hippe matte kleurtjes en ingebouwde fietslampjes. Ik was het ook een beetje verleerd en mijn conditie was niet best, dus toen ik na 3 dagen fietsen iemand kon inhalen, voelde ik me alweer iets beter toen ik degene was die kon groeten in het voorbijgaan. Als ik na een half uurtje fietsen bij mama aankom, is ze helemaal de kluts kwijt. “Kom je uit Spanje gefietst?” Oh nee, wat dom van mij, je woont in Frankrijk. Ach ja als je wat ouder wordt vergeet je wel eens iets.”
Ook ben ik in een week tijd alles te weten gekomen over de stacaravan-wereld, ik ken nu alle ins en outs. En die zijn niet altijd positief. Ik dacht wel even een plekje in de natuur te kunnen vinden. Een rustige logeerplek in het groen, het liefst in het bos, om samen met de allerliefste de kinderen, mama en binnenkort een kleinkindje (ja, leuk hè!) te kunnen bezoeken wanneer wij willen. Het was een goed idee, maar niet erg realistisch. En daar kwam ik pas achter toen ik bij een afspraak ver in het zuiden door Ramona bij de receptie opgehaald werd en langs de kinderdisco, de glijbanen en het tropisch zwembad liep en ingehaald werd door de kindertrein om bij de caravan te komen die midden op een kruispunt stond. Ramona verzekerde me nog dat het de beste plek op de camping was, want het treintje kwam zeker twee keer per dag bij hun langs.
Gelukkig mag ik in Nederland bij lieve mensen logeren. Het geeft een warm gevoel als mensen hun huis met je delen, zo bijzonder. En zo kom ik in Nijmegen terecht en word ik verliefd op deze stad. Ik slenter door het Kronenburgpark, ga naar de talrijke vintage winkels, eet de lekkerste shoarma ever en blijf uren in de Dille en Kamille, omdat ik niet kan kiezen uit alle maten van onzinnige schepjes, waarvan ik weet dat ik ze toch nooit meer zal gebruiken. Maar de eigenaar van ‘de Slegte” boekenwinkel zorgt voor de grootste glimlach op mijn gezicht als ik al een tijdje in zijn winkel loop en bij elk boek denk zal ik extra bagage bijboeken voor de terugreis. Ineens roept hij naar mij: “Als je iets wil weten, kan je het vragen hoor! Je mag zelfs een politieke vraag stellen als je wil.” Ik neem me voor om deze man uitgebreid te groeten en een hele fijne dag te wensen als ik straks de winkel verlaat.
