mama is boos

In Nederland logeer ik bij mijn moeder. Als ik na een lange reis binnenkom zegt ze “Aha ben je d’r, heb je zin in koffie?” alsof ik een paar straten verderop woon en even langs wip. Ik kom haar ophalen om samen weer terug naar Spanje te reizen waar ze een maand bij ons zal blijven. Mijn dochter gaat ook mee en blijft een paar dagen. Het is heel bijzonder om deze tijd met mama door te brengen, maar ik ben me ook erg bewust dat dit een confronterende tijd gaat worden. Toen ik na een paar dagen zweten achter de computer alle vluchten geboekt had, belde ik haar enthousiast op om te vertellen dat het gelukt was, dat ze een maand bij ons kon komen, zoals ze graag wilde. Ze werd even stil en begon te lachen “Oja, heb ik dat gezegd?”

De dagen zijn een mix van langsgaan bij de mensen die ik zo mis, lachen, drinken en feesten op een festival in Huissen (waar de liedjes van Nirvana met een Huissens accent worden gezongen) maar ook de bezoekjes aan allerlei zorgmensen. Mijn moeders favoriet is de huisarts. Als blijkt dat zijn vrouw de honneurs waarneemt, is ze gepikeerd. In de volle wachtkamer had ze al uitgebreid uitgelegd dat ze bij het keuzemoment van welke dokter je wil, haar had afgewezen en voor haar man had gekozen. “Ja, dat kan ze gewoon niet zo goed hebben hè.” Ze wijst naar de muur waar een rij met ingelijste foto’s van de dokters hangen die in de maatschap werken, een smoelenboek. “Kijk daar hangt zijn foto en dat zijn allemaal zijn kinderen.”

Tijdens een weekje Nederland koop ik de dingen die ik in Spanje niet kan krijgen. Gek genoeg staan er naast drop ook altijd onderbroeken op dit lijstje en die kun je toch echt wel kopen bij ons. In de winkel lijkt de maat L een goeie keuze tot dat ik er thuis eentje aantrek. De broek komt bijna tot onder mijn oksels en lubbert aan alle kanten. Ik hou van comfy maar dit is echt te erg. Ik moet er zelf om lachen en ik kan het niet laten om de allerliefste tijdens een videocall hier deelgenoot van te maken. Hij schudt zijn hoofd en zegt “Jezus Es, het lijkt wel of je iets uit je moeders kast geleend hebt.” Tja, ik pas me gewoon heel snel aan aan het bejaardenleven.

Op de ochtend van haar 84ste verjaardag vraagt mama waarom er ‘feest’ in de agenda staat. We vieren haar verjaardag met buren, haar vriendinnen en de kleinkinderen. Het is een groot feest en ik zie dat het erin hakt. Als we de volgende dag rustig met thee zitten bij te komen van de drukke dag, vraagt de hulp hoe de verjaardag was. Ze antwoordt met “Ik heb mijn verjaardag niet gevierd, dat is me veel te veel gedoe. Daar doe ik tegenwoordig niks meer aan.”

Als we dan eindelijk in Spanje zijn, kan ik een beetje ontspannen en neemt de allerliefste veel zorg van mij over. Mama zwemt, eet en vertelt gezellig 5 keer achter elkaar hetzelfde verhaal. Ik kan me weer op mijn moestuin storten en ik geniet van de paar dagen dat mijn dochter er is. Samen naar de stad, lekker uit eten en uren kletsen op een terrasje. Ons ‘simpele’ fijne leven begint weer vorm te krijgen. Mama hangt over de rand van het terras ongevraagde tuinadviezen te geven en van mijn dochter krijg ik een perenboom voor mijn verjaardag. Lekker overzichtelijk.

Totdat ik de eerste knock-out krijg. Mama praat over de hulp die 3 dagen bij haar in huis zou zijn en die niet veel uitvoert in die 3 dagen. Ik voel dat ik de hulp moet verdedigen en maak een grote fout door te zeggen dat ze maar 3 uur per week komt en het prima doet.  Ze wordt meteen boos “Jij denkt dat je altijd alles goed weet, maar dat is niet zo, het is mijn huis en daar weet jij niks van.” De volgende dag zit ik met haar op het terras, ze kletst honderduit en is alles vergeten. Ik stort me op het internet waar ik 5 keer achter elkaar hetzelfde stukje lees waar uitgelegd wordt dat dit er allemaal bijhoort en dat het nog vaak gaat gebeuren.

klik op de links om een inkijkje in mijn moestuin-struggle te krijgen
Het graf
Eten uit eigen tuin
Showballen met mijn meloen-plant