Poepverhalen

Onderweg naar een modellenklus praten de allerliefste en ik in de auto over onze toekomstplannen. We weten wat we willen. Off-grid wonen, in het binnenland van Valencia.  Ik ga boerinnen en hij wordt de bouwer van onze vervallen masia. Samen in de auto tackelen we de beren op de weg door bij ieder probleem meteen een oplossing te roepen. Want off-grid leven kent zo z’n problemen. Maar ons beeld wordt steeds duidelijker en we raken er steeds meer van overtuigd dat dit is wat we gaan doen: wonen op een afgelegen plek en proberen zelfvoorzienend te worden. 

Maar eerst moet ik vandaag nog een modellen-klus doen. In de auto zoek ik nog snel even wat woorden in het Spaans op, zoals boerin, oogsten, groentes. Want tijdens de visagie wordt er altijd een praatje gemaakt en ik wil zo graag eens over mijn boerinnen bestaan praten. Ik wil even niet het gesprek voeren of ik altijd al model ben geweest en hoelang het heeft geduurd om het grijze haar uit te laten groeien, enz. Dus bereid ik me voor met woorden die ik kan gebruiken. Ik wist natuurlijk al dat Spaans een nogal mannelijke taal is want ik ben ‘modelo’ in plaats van ‘modela’ en daar heb ik ook even aan moeten wennen. Maar het kan nog erger want een boerin wordt door google translate vertaald in: esposa de granjero = vrouw van de boer. De visagiste moest heel erg lachen om mijn verbolgen reactie en verzekerde me dat granjera ook mag. 

Op winteravonden kijken wij uren naar Martijn Doolaard, dit is een Nederlander die ergens hoog in de Italiaanse bergen een oude berghut, steentje voor steentje restaureert en daar prachtige beelden van op youtube heeft gezet. Heerlijke televisie, je kunt rustig een gesprek voeren en Martijn hakt op de achtergrond zijn steentjes op maat om weer een muurtje op te bouwen. De allerliefste wordt mijn Martijn en gaat onze vervallen boerderij weer opbouwen. Dat zal geen enkel probleem zijn. De eerste obstakels zijn water en energie. Waarvan energie vrij snel opgelost is door zonnepanelen te gebruiken, maar hoe kom je aan water? Mag er een waterput geslagen worden en hoe ga je het water filteren, is er een stortbak waar de regen in wordt opgeslagen? En wat doe je als het niet regent?

Genoeg uitdagingen dus, maar voor mij is de grootste….hoe ga je de riolering regelen. Want daar komt een ecotoilet om de hoek kijken. Op het eerste gezicht dacht ik, dat ziet er best wel stylish uit en schrikt het me niet af. Maar als ik verder lees over droog poepen en in een zakje poepen krijg ik toch een beetje de kriebels. Stiekem moet ik meteen denken aan vroeger toen ik met mijn basisschool vriendinnetje een weddenschap verzon ‘durf je in een zakje te poepen’. Je begrijpt dat ik hier niet verder op in ga. Dit keer kom ik niet meteen met oplossingen en begin ik tegen de allerliefste te roepen “Je moet dan wel je eigen poep opruimen hoor, dat ga ik niet doen!” Tijdens mijn korte poging in de zorg had ik al ontdekt dat poep van een ander wel een dingetje voor mij is, ik vind het goor. Poepverhalen vind ik wel grappig en ik kan er smakelijk om lachen als de allerliefste met de nogal simpele oplossing komt en zegt; “Ach Es, daar moet je gewoon schijt aan hebben!”