We zijn weer begonnen met in de ochtend een wandeling te maken. Want niet alleen Ties begint er steeds meer als een zeehondje uit te zien. Ik doe gezellig mee. Ja we worden weer wat gevulder, maar hij krijgt ook een witte snoet met ronde zwarte ogen en een zwarte neus. Langzaam maar zeker wordt zijn bruine vacht steeds witter. Bij mij gebeurt ongeveer hetzelfde. Ik heb ook witte haren, zelfs lichtere wenkbrauwen en rondere vormen, alleen geen zwarte ronde ogen. Dat is wat ouder worden met je doet, je krijgt een zachtere uitstraling, het knuffelgehalte wordt opgeschroefd, omdat het kennelijk nodig is.
Ik heb er de term romig voor bedacht. Het klinkt vriendelijker dan te dik en eigenlijk heel fijn. Ik moet dan altijd aan een vrouw denken die ik in de tijd dat ik in Spijkerbuurt van Arnhem woonde, vaak tegenkwam. Zij was romig. Ik woonde daar toen het nog niet de yuppenbuurt was, maar gewoon de hoerenbuurt. Ik liep altijd gezellig zwaaiend langs de ramen waar de meiden stonden, om bij mijn appartement te komen. Er was eentje, niet zo slank, maar gevuld en zacht, romig. Monique, noemde ze zichzelf. Zij is mij altijd bijgebleven, ik vond haar prachtig en ik denk dat ik niet de enige was…
Maar goed, ronde vormen moeten wel een beetje op hun plek blijven zitten, dus ik ging tennissen met de allerliefste. Hij staat gewoon stil en speelt alles netjes aan en ik loop als een dolle van de ene kant naar de andere te rennen. Hij zweet, maar dat is meer omdat het gewoon nog steeds warm is. Hij kan zelfs tijdens het aanspelen van mij naar de baan naast ons kijken. Tijdens het ballen rapen zegt hij dan, “Je moet even naar die jongen kijken, die staat echt geweldig te spelen en hij doet zijn racket op tijd naar achteren.” Na een half uur heb ik het bloed in mijn schoenen van de blaren en blijf ik nog een kwartier liegen dat ik nog prima kan spelen, totdat we besluiten om dan maar naar een sportieve winkel te gaan. Een rondje door de Decathlon, waar hij naar rackets voor zijn nieuwe hobby padel gaat kijken.
De padelbaan is in de wijk Cabanyal van Valencia, vlakbij het strand, naast een drukke staat. De ballen vliegen geregeld over de muur het drukke kruispunt op, waar niemand het gek vindt als er naar je gegild wordt of je even de bal terug kunt gooien. Mensen gaan met gevaar voor eigen leven de straat op om een tennisballetje te pakken en terug te gooien. Een kantine is er niet, dus het wordt de kroeg aan de overkant van het kruispunt. Daar hebben ze op z’n Spaans de plastic stoeltjes en tafels buiten gezet, naast het stoplicht. Biertjes drinken, naast de auto’s die stil staan, voor mij is het puur entertainment: mensen kijken 2.0. De wijk is rommelig en druk, het bruist van het leven.
Die sfeer was er vroeger ook in de Spijkerbuurt. Een beetje fout, maar wel gezellig. Niet zo netjes, niet alles aangeharkt, maar slonzig, levendig. Ik heb mijn eerste kindje in de Spijkerbuurt gekregen. Ik had al een dikke buik en de meiden achter de ramen wisten dat ik zwanger was. Met twee volle boodschappentassen liep ik langs toen ze vanwege het mooie weer in hun lingerie buiten op barkrukken zaten. “Hey, hallo, ja lekker weer hè. Loop jij nou met zware tassen te sjouwen? Dat moet je toch niet doen meissie!” Ze schopte haar hoge hakken uit, pakte de boodschappentassen op en ging in haar string voor mij de trap op om alles naar boven te brengen. En toen wist ik het zeker, de billen van Monique zijn romig!
Uitgaan Tips (zonder sporten):
Expositie ‘ Picasso y la modelo’
In Fundación Bancaja, plaza de Tetuán in Valencia (vlakbij plaza de la Reina)
Plan B, gezellig terras in de jachthaven van Valencia, vaak met live muziek.