Alle nieuwe dingetjes van Nederland veranderen geleidelijk in dagelijkse normale observaties. Ik roep al niet meer “Oh wat lekker!” als er meteen warm water uit de kraan komt. En dat ons huis supergoed geïsoleerd is en altijd een gemiddelde aangename temperatuur heeft, voelt al niet meer bijzonder. Zelfs de aangeveegde paden in het park zijn normaal…
Als ik naar de brievenbus wil lopen staan de overburen bij hun voordeur in de gang. De kerstspulletjes van het schapje worden vervangen door houten prulletjes die met dubbelzijdig tape worden vastgeplakt. Ze krijgen de tape er niet af en vragen of ik kan helpen. “Natuurlijk!” en terwijl ik sta te prutsen om het beschermlaagje…
Er wordt aangebeld, de buurman, 90-plus staat samen met zijn vrouw voor de deur met een dienblad vol met papieren bakjes, gevuld met koekjes, chocolade balletjes en een zelfgemaakt kerstkaartje. Ze maken een rondje door de flat en bellen bij iedereen aan om hun kerstgroet persoonlijk over te brengen. Mijn hart smelt van deze cuteness-overload…