Rouw

Er wordt aangebeld, de buurman, 90-plus staat samen met zijn vrouw voor de deur met een dienblad vol met papieren bakjes, gevuld met koekjes, chocolade balletjes en een zelfgemaakt kerstkaartje. Ze maken een rondje door de flat en bellen bij iedereen aan om hun kerstgroet persoonlijk over te brengen. Mijn hart smelt van deze cuteness-overload en ik moet me bedwingen om de buurman niet om de nek te vliegen en in snikken uit te barsten.

Mijn hart is gecrusht en mijn emoties zijn ongecontroleerd. Mijn broer besloot om een einde aan zijn leven te maken en ik wil hem terug. Ik wil met hem praten, ik wil boos worden en tegen hem schelden. Ik voel me explosief. En voor me staan twee schattige oudjes, die samen al de hele week aan het knippen en plakken zijn geweest om ons deze kerstgroet te brengen. Ik ben blij dat de deur weer net op tijd sluit en dat deze lieve mensen geen weet hebben van mijn huilbui die losbarst. 

De rouw komt in vele vormen en op onverwachte momenten en ik ben er niet goed in. Ik begrijp mezelf niet meer. Als een mevrouw van de huurvereniging langskomt om een afspraak met me te maken, schrik ik haar af door eruit te flappen; “Ik kon afgelopen week niet, want mijn broer is overleden.” Terwijl ik ingewikkeld overal omheen draai als een vriendin vraagt hoe het met me gaat en vraagt wat er in godsnaam gebeurd is.

Ik loop door de gang naar de lift en zie dat de buren allemaal kleine kersttafereeltjes gemaakt hebben bij hun voordeur. Het geeft een instant goed gevoel, het straalt troost uit. Lichtjes en kabouters. Ik moet aan mijn speech op Marco’s begrafenis denken waarin ik vertelde dat mijn moeder hem taalles gaf en hem R…O…O…S liet spellen en vervolgens vroeg wat er stond. Hij riep heel hard ‘Kabouter!’ Het zijn deze herinneringen die naar boven komen, de fijne herinneringen, de grappige Marco, de gelukkige Marco. 

Alles wordt milder. De herinneringen en hopelijk ook snel de nare gevoelens. Kleine stapjes, en ik begin met een kopje thee en de koekjes van mijn lieve buurtjes.