Businessmodel

Het is nog steeds bloedheet. Ik heb geen idee meer of het de overgang of gewoon de hittegolf is, maar ik heb de hele dag opvliegers. Toch gaan we even naar de stad. Ik wil kralen kopen. In Valencia zitten in de wijk Ruzafa heel veel kralenwinkels, het is mijn persoonlijke paradijs. De allerliefste gaat mee, met de belofte dat we ook nog even een nieuwe telefoon voor hem gaan halen. Als we naar de dichtstbijzijnde parkeerplaats rijden, is het druk, het toeristenseizoen draait op volle toeren. Het voelt gek, want bijna niemand maakte gebruik van ‘onze’ parkeergarage. Als je erin wil rijden, moet je door een heel smal steegje waar je aan beide kanten van de spiegels ongeveer 2 cm over hebt om niet de muur te raken. Het is echt belachelijk smal. Je ziet aan de kleurtjes op de muur dat het heel vaak niet goed gaat. Als de allerliefste gaat inparkeren en ik er al uit moet omdat ik er anders nooit meer uitkom, plan ik maar meteen een wc-bezoekje in. Het oude mannetje bij de kassa is altijd super vriendelijk en hij loopt bijna mee de wc in om mij vol trots te laten zien waar die is. Na 3 keer “Gracias” gezegd te hebben, gaat hij eindelijk terug naar de kassa, zodat ik hangend aan de deur kan gaan plassen omdat een slot op de deur kennelijk iets te veel luxe was.

De Chinese eigenaar van de kralenwinkel is een heel ander mens. Hij kijkt altijd boos en zegt weinig als je binnenkomt. Het is moeilijk inschatten of hij je aardig vindt, heel ongemakkelijk. Als ik hem vraag waar het elastiek ligt of de sluitingen, kijkt hij me met een verstoorde blik aan en wijst me chagrijnig de weg. Alleen als ik ga afrekenen kan ik op een glimlach rekenen. Vreemd genoeg is hij dan een en al vrolijkheid, als hij me vertelt hoeveel ik mag betalen. En dan denk ik meteen dat ik belazerd word.

Want ik heb al wel eerder verteld dat Spanjaarden sommige dingen niet zo nauw nemen en dat ik dat meestal heel charmant vind. Maar ze hebben toch ook wel een randje. Verkopers hebben natuurlijk meteen in de gaten dat je een toerist bent. Ook al woon je hier een tijdje, je bent gewoon de toerist en die kun je net iets meer vragen voor je producten. Zo staat er op de rotonde naar het dorp toe een boertje met groente en fruit. Een schattig oud mannetje, die zijn fruit en groente prachtig uitgestald heeft onder een tentje en hij wacht op klanten in zijn auto. Elke keer als we naar de supermarkt reden kwamen we erlangs en zeiden we tegen elkaar dat het zo aandoenlijk was hoe hij zijn kraam ingericht had. Het ziet er prachtig uit, alles op kleur. Echt zoals je in de reisgidsen op foto’s ziet, een authentiek boerenkraampje. Maar alles in één keer in je boodschappenwagen gooien in de supermercado en een half uurtje in de airconditioning lopen was steeds net iets aantrekkelijker. 

Maar dit keer namen we ons voor om deze lokale boer te steunen en bij hem op de terugweg onze groentes te kopen. Met een grote glimlach komt hij uit zijn auto. Achteraf gezien dacht hij waarschijnlijk ” ha, daar heb je weer van die gekkies”.  Hij begint meteen stukjes van een grote Valenciaanse tomaat af te snijden om te proeven, alsof je in een kaasproeverij terecht bent gekomen. Het zag er allemaal een beetje smoezelig uit maar we wilden hem niet teleurstellen en eten braaf de stukjes verpieterde, uitgedroogde tomaat op. In ons beste Spaans zeggen we welke groentes we willen en vragen wat de groentes kosten. Hij glimlacht alleen maar een beetje en gooit meteen de groentes in een plastic zakje. Oké, de communicatie loopt wat stroef dachten we, maar het zal allemaal wel loslopen. Hij maakt er een show van en goochelt met fruit. Bij het afrekenen vraag ik 2 keer naar het bedrag omdat ik me rot schrik van hoeveel ik moet betalen. We kijken elkaar verbaasd aan, maar beginnen allebei meteen te roepen dat we heerlijk fruit hebben gekocht en blij zijn dat we hem hebben kunnen steunen. Als we met de auto wegrijden en nog even achteromkijken, zien we hem de boel inpakken. Hij heeft na één verkoop zijn dagomzet weer binnen en kan naar huis. 

Ook de officiële instanties nemen het niet zo nauw. Voor mijn webshop breng ik de bestellingen naar een brievenbus. De verzendtijd is altijd 3 werkdagen. Als ik een berichtje van een trouwe klant krijg dat ze haar pakketje nog niet heeft ontvangen, ben ik verbaasd. Maar het is vakantie voor de Spanjaarden en dan gebeuren er rare dingen. Je kunt niemand meer bereiken en restaurants en winkels worden gewoon voor een maand dicht gedaan. Dus ik ga naar het postkantoor voor uitleg en ik vertel dat ik mijn bestellingen (die allemaal brievenbuspost waren) in de enige brievenbus van het dorp heb gedaan. Dit werkt normaal gesproken prima, maar nu om een of andere reden ineens niet. Ik dacht meteen aan die enige postbode van ons dorp. Zou die ook vakantie hebben? Nou, ik kwam in de buurt, want de postbeambte vond het allemaal heel normaal dat mijn bestellingen nog onderweg waren. “Tja het kan even duren, het is vakantietijd” zegt ze terwijl ze haar schouders optrekt. Ik weet dat je mee moet buigen om antwoorden te krijgen, dus ik haal diep adem en vraag haar zo rustig mogelijk of ik het beter naar het postkantoor had kunnen brengen. Ze antwoordt “Nee hoor dat maakt niks uit”. Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk kwam ze met een oplossing, ik moet er speciale post van maken, dan geldt de vakantietijd kennelijk niet.

Ook het modellenbureau heeft vakantie. Even geen opdrachten is best fijn, maar ik heb veel gewerkt en er staat nog een behoorlijk bedrag open. Iedere ochtend check ik mijn bankrekening of ze nu eindelijk betaald hebben. Ze waren al niet zo snel met uitbetalen, want de normale termijn van 3 maanden wordt hier in Spanje met gemak 5 maanden. Maar nu vinden ze dat ik toch echt even moet wachten tot na de vakantie, want er is niemand op kantoor. WTF…ik heb ervoor gewerkt en ik wil mijn geld, is mijn Nederlandse houding. En dat vinden ze heel raar. Mijn mails met de opmerking dat ze bij de supermercado niet de boodschappen op de pof meegeven en dat ik hierdoor echt op zoek moet gaan naar de vergeten groentes in mijn moestuin, vonden ze vreemd en totaal niet grappig. 

Ik moet misschien maar in gaan op de rare voorstellen, die ik krijg op Instagram. Mijn account is open vanwege mijn modellenwerk, want de modellenbureaus gebruiken je account als set card, zodat de klant je andere foto’s kan bekijken. Dat betekent dat vreemde vogels je gaan volgen. Ze zijn allemaal dokter, chirurg of piloot en brede gespierde mannen met een getatoeëerde nek zijn ook goed vertegenwoordigd. Maar ik krijg ook regelmatig het voorstel om voor €5000,- per week een man mijn sugardaddy te laten zijn. Dat maakt me heel nieuwsgierig. Wat zou je hiervoor moeten doen? Foto’s van je kleine teen opsturen? Ja, ik weet het, dit is super naïef, maar ik heb werkelijk geen idee. Een jong meisje vertelt me dat zij ook dit soort voorstellen krijgt en een keer heeft gevraagd of ze deze man kon vertrouwen. Ze vroeg “hoe weet ik nu dat je echt bent?” en ze kreeg de volgende dag €10,- op haar rekening gestort. Daarna heeft ze nooit meer iets van de man gehoord. Misschien is dit een goed businessmodel. Maar ik kan natuurlijk ook mijn eigen geteelde groentes op kleur aanbieden op de rotonde en wachten op de toerist, die het lokale greyhair model wil steunen.