De koning van niets

Ik krijg een casting binnen met het verzoek om een filmpje te maken alsof ik aan het koken ben. Vertel wat je leuk vindt aan koken, terwijl je groentes aan het snijden bent. Laat zien wat de ingrediënten zijn en vertel wat je gaat maken. Je staat te genieten van je gasten en je praat met ze, terwijl je de maaltijd voorbereidt. Ik begin meteen keihard te lachen, dit is precies alles wat ik niet in me heb. Koken is voor mij een noodzakelijk kwaad, ik vind er niks aan. En groentes snijden en tegelijkertijd met gasten praten is vragen om ongelukken. Dit is niet mijn afdeling, maar ik begin giechelend mijn filmpje op te nemen en te vertellen dat ik niet kan koken, want dat doet de allerliefste bij ons. Maar ik kan wel een boterham klaarmaken. Daarna geef ik een uitgebreide demonstratie van de Hollandse kaasschaaf, waar je echt hele dunne plakjes kaas maar ook komkommer mee kunt snijden, heel praktisch.

Als ik het filmpje opgestuurd heb, krijg ik spijt van mijn jolige bui. Ze zullen vast denken dat ik gek geworden ben.

De allerliefste is bijna jarig en wij zijn van de praktische cadeaus. In Nederland zou dat een paar sokken betekenen, maar hier wordt het een bosmaaier. Puur eigen belang, want ik wil graag dat het gras in de tuin kort gehouden wordt en dat ik mulch kan maken van het gras om mijn moestuinplantjes te beschermen tegen de brandende zon. Hij houdt van machines en apparaten om ‘stoere mannen dingen’ mee te doen. Zo zijn we allebei blij met zijn cadeau. Zelf wil ik graag fruitbomen of kippen voor mijn verjaardag. Eerst dacht ik waarom zou ik fruitbomen planten in een tuin die ik huur, zodra ik ze in de grond zet zijn ze niet meer van mij. Maar ik heb allerlei andere cadeaus de revue laten passeren en wat moet ik in godsnaam met parfum, make-up of mooie kleren. Kleren heb ik al veel te veel en parfum en make-up doe ik niet op vanwege de hitte. Nee, ik word blij van fruitbomen of kippen. Dat is mijn ding. Er staat ook nog een geit op mijn verlanglijstje, maar dat ga ik niet voor elkaar krijgen. Misschien volgend jaar.

Als ik mijn ochtendritueel start door in de bijkeuken plastic flessen te pakken om de planten water te geven, begroet ik altijd eerst onze huis-gekko. Hij schiet over de muur en verstopt zich dan achter de spullen, als ik de deur open. In het begin schrok ik me rot van zijn snelle bewegingen, maar nu ben ik erop voorbereid en vind ik het gezellig. De gekko bij de poort, die af en toe op je hoofd springt, vind ik wat minder leuk. Als ik de moesplantjes water geef, zie ik dat ze het zwaar hebben in de hete zon, tijd voor mulch (een soort grondbedekking, zodat de grond niet uitdroogt). Omdat het dan weer snel moet, vanwege mijn ongeduld, besluit ik zelf mulch te maken. Met 40 graden Celsius ga ik met een grote tuinschaar het hoge gras in de tuin te lijf. Ondertussen vraagt de allerliefste of ik gek geworden ben om dit met deze temperatuur te doen. “Ja, ja ik hoef het gras alleen nog maar even te spreiden, zodat het kan drogen” Mijn hoofd begint te bonken en ik weet niet hoe snel ik daarna in het zwembad moet springen omdat ik een rood pijnlijk plofhoofd gekregen heb van het klusje. 

Tot nu toe is de oogst uit de moestuin nog niet genoeg geweest om een volledige maaltijd van te maken. Wel hebben we in iedere maaltijd een paprika, maar verder bleef het tot nu toe bij 3 onder de maat en zwaar misvormde courgettes en een paar kleine trostomaatjes en een paar blaadjes sla. En natuurlijk de aardbeien die als diamanten op het toetje gelegd werden. Maar het gaat steeds beter en oefening baart kunst.

Tegen lunchtijd sta ik een beetje moeilijk te kijken met de deur van de koelkast in mijn hand. Er ligt niet veel meer in. Een wortel, een paar paprika’s uit eigen tuin en een paar hele zielige tomaatjes en een bakje yoghurt. Dan maar brood. Ik knijp in het stokbrood maar het is keihard en de crackers zien er ook niet echt uitnodigend uit. Pfff, ik gooi de koelkast weer dicht en roep dat we niks te eten hebben. De allerliefste opent dezelfde koelkast en krijgt hele andere signalen. Hij zegt “ik maak wel even iets.” 

Toch proberen een hard stokbroodje te eten is na mijn trauma weekend met de allerliefste in Parijs een ‘no-go’. Voor het eerst gingen we met elkaar een weekend weg. Het werd een romantisch tripje naar Parijs. Toen we op een terrasje een stokbroodje aten hoorde ik een knisperend geluid in mijn mond en voorzichtig voelde ik met mijn tong langs mijn tanden. De facing van mijn voortand was afgebroken. De allerliefste zag er wel de humor van in. Ik voelde het bloed uit mijn gezicht wegtrekken en de grond onder me verdwijnen. Bij de rivier de Seine heb ik staan huilen en niet omdat het er zo mooi was. Mijn afgebrokkelde voortand was reden voor een acute paniekaanval. Toen ik bij terugkomst in Nederland het verhaal vertelde bij de tandarts liepen de rillingen over de rug van de assistentes. Ik zag de dames helemaal in elkaar krimpen. Met kauwgum op de tand geplakt en door de allerliefste stomdronken gevoerd ben ik het weekend doorgekomen. Alleen nog maar vloeibaar eten en op alle foto’s sta ik met mijn lippen op elkaar geperst. Dus geen stokbrood voor mij.

Na een half uurtje in de keuken en een enorme puinhoop achterlatend, roept de allerliefste dat de tafel gedekt kan worden. Ik loop met een schaal met daarin een fantastische salade en een plank met allerlei lekkere tapas naar buiten en kijk ondertussen verbaasd naar al dat eten. En bij dat alles komt hij nog naar buiten met een schaaltje met daarin een heerlijke saus van yoghurt en paprika en allerlei kruiden waar ik nog nooit van gehoord heb. Ik weet dat ze in het keukenkastje staan en dat je er iets mee kan ‘spicen’ maar daar blijft het bij. De koning van niets heeft weer een fantastische maaltijd op tafel getoverd uit onze lege koelkast. Het is echt mindblowing en de maaltijd kan in ieder restaurant de show stelen. “oh ja ik ben de broodjes nog vergeten” zegt hij en daar is het stokbrood, omgetoverd tot heerlijke geroosterde broodjes, die met knoflook en tomaat zijn ingewreven en precies goed zijn qua knapperigheid.

 “Nou eet smakelijk! En kijk je uit voor je tandjes, schat!”